وفات امام حسن عليه السلام به مردم كوفه رسيد ، بزرگان كوفه جمع شدند و نامه‌اى به حسين رضى الله عنه نوشتند و به او تسليت گفتند . و جعدةبن هبيرةبن ابىوهب كه از همه علاقمندتر و صميمىتر بود ، نوشت : اما بعد ، همانا شيعيان اينجا روى دلشان به شماست و به هيچ‌كس ديگر رونمىآورند ، و آن‌ها نظر برادرت حسن عليه السلام را در فرونشاندن جنگ فهميدند و از محبت و دلسوزى شما نسبت به دوستانتان و درشتى با دشمنان و سرسختى دربارهء فرمان خدا آگاهند ، اكنون اگر مايليد كه اين امر ( خلافت ) را بر عهده بگيريد به سمت ما بياييد و ما تا پاى جان و كشته‌شدن در ركاب شما آماده‌ايم . امام حسين عليه السلام در پاسخ ايشان نوشت : « اما برادرم ، اميدوارم كه خداوند او را موفق نموده و در آخرت او را استوار و تأييد نمايد ! و اما من امروز چنان تصميمى را ندارم ، پس اكنون در خانه هاتان باشيد ، خدا شما را بيامرزد ! و در خانه‌ها آماده و تا وقتى كه معاويه زنده است از هر نوع بدگمانى و تهمت خويشتن‌دارى كنيد ! و اگر خداوند او را طورى كند و من زنده باشم ، نظرم را به شما خواهم نوشت - والسلام - » . خبر وفات امام حسن به معاويه رسيد ، وسيلهء نامه‌اى كه به كارگزار او در مدينه يعنى مروان ، به او نوشته بود معاويه آن نامه را براى ابن‌عباس كه در شام بود ، فرستاد . ابن‌عباس آمد و بر معاويه وارد شد ، معاويه او را تسليت گفت و به خاطر وفات وى ابراز شادمانى كرد ! ابن‌عباس گفت : به‌خاطر درگذشت او شادى نكن ! به خدا